Strona Główna -> Długopole Zdrój -> Historia

  Historia

Pierwsze wzmianki o Długopolu pochodzą z XIV wieku. Wzmianki te tyczą się Długopola Dolnego, z którego na początku XIX w. rozwinęło się uzdrowisko. W 1802 roku ujęto w kamienne koryto źródło wody mineralnej „Emilia” odkryte 200 lat wcześniej podczas zawału w kopalni ałunu. Wybudowano pierwsze domy zdrojowe oraz łazienki borowinowe. W 1839 roku dr Hancke z Wrocławia odkupił część uzdrowiskową Długopola i stworzył uzdrowisko mogące konkurować ze starszymi zdrojami Ziemi Kłodzkiej. Odkryto także dwa pozostałe źródła leczniczej wody. Uzdrowisko rozwijało się do 1939 roku. W czasie wojny zostało przekwalifikowane na szpital wojskowy. Po wojnie uzdrowisko wznowiło działalność. W 1956 roku zmieniono profil leczniczy. Zostało administracyjnie odłączone od Długopola Dolnego stając się samodzielną miejscowości a nawet przez pewien czas siedzibą gminy.

 

 

Historia Długopola Zdroju

1381 r. - Na terenie dzisiejszego uzdrowiska, prawdopodobnie u wylotu Bukowej Doliny znajdował się młyn, własność rodziny von Glubos.

1563 r. - Wrocławianie rozpoczynają wydobywanie ałunu w rejonie Długopola Zdroju.

1568 r. - Działa sztolnia w kopalni ałunu pod nazwą „Gab Gottes” („Stąpanie Boga”) należącej wrocławskiego domu handlowego.

1590 r. - Zaprzestanie wydobycia ałunu w kopalni.

5.VI.1622 r. - Powstanie chłopów z Długopola i okolicznych wiosek pod Bystrzycą krwawo stłumione przez Lisowczyków.

1648 r. - Pojawienie się w sztolni szkodliwego dwutlenku węgla o silnym stężeniu.

1648 r. - Wypłynięcie wody w wyrobisku kopalni ( z głębokości 14 - 20 m.) i wykorzystanie jej przez miejscową ludność do picia i kąpieli oraz do sporządzania musującego napoju z winem i cukrem.

ok. 1680 r. - Długopole pustoszy zaraza.

1762 r. - Miejscowy młynarz Wolf ustawia drewniane koryto dla ujęcia wody a w pobliskim domu kadź do kąpieli.

1798 r. - Pierwsze ujęcie wody w kamiennym korycie w źródło o nazwie „Emilia” i przeprowadzenie pierwszych analiz wody przez śląskiego geologa dr Ohma.

1802 r. - Sprowadzenie i montaż pierwszych wanien żeliwnych.

1819 r. - Nad źródłem „Emilia” zostaje wzniesiony pierwszy uzdrowiskowy budynek. Pierwszym lekarzem uzdrowiskowym zostaje dr Lengfeld.

1819 r. - Poprzez zainteresowanie się rady miejskiej z Bystrzycy Kłodzkiej, powstaje pierwszy zakład kąpielowy (łazienki) z 12 kabinami, w których początkowo stały drewniane wanny (w miejscu dzisiejszego sanatorium „Dąbrówka”).

1819 r. - Zostaje założony park zdrojowy na wysokości dzisiejszej ul. Leśnej.

1827 r. - Wybudowanie drugiego domu dla kuracjuszy.

1830 r. - Istnieje kolumnada spacerowa, spełniająca funkcję także pijalni (w miejscu dzisiejszego kino-teatru ).

1830 r. - Wzniesiono łazienki do kąpieli borowinowych z trzema pomieszczeniami (w miejscu dzisiejszego zakładu przyrodoleczniczego „Karol”) oraz pensjonat „Fortuna”.

1834 r. - Zostaje wzniesiony na miejscu dawnych łazienek nowy, murowany dom zdrojowy z pomieszczeniami zabiegowymi, pokojami mieszkalnymi, jadalnią, sala taneczną, winiarnią, z pokojem bilardowym i pokojem zabaw (obecnie sanatorium „Dąbrówka”).

1835 r. - Chemik o nazwisku Fischer przeprowadza analizę wody ze źródła „Emilia” i  określa wodę jako szczawę żelazistą.

1839 r. - Dr Julius Hancke z Wrocławia nabywa uzdrowisko za 7,5 tys. talarów rozoczynając tym samym złoty okres w dziejach uzdrowiska.

1840 r. - Hancke przenosi niżej i powiększa park zdrojowy. Drewniany budynek nad źródłem „Emilia” zostaje zastąpiony niewielkim pawilonem w gotyckim stylu, pierwszą pijalnią.

1840 r. - Wybudowanie krytej hali spacerowej, która zawierała pijalnię oraz cukiernię (obecnie kawiarnia „Zdrojowa”).

1845 r. - A. Duflos odkrywa w na łące pod Wronką pokłady borowiny i dokonuje jej analizy.

1846 r. - Wzniesienie nowej kolumnady spacerowej na miejscu starej (obecnie front kino-teatru ).

1850 - 1851 r. - Wybudowanie nowych łazienek z sześcioma pomieszczeniami, w których zainstalowano marmurowe wanny (obecnie zakład przyrodoleczniczy „Karol”).

1870 r. - Długopole nawiedza epidemia czarnej ospy.

1870 - 1871 r. - Rozbudowanie zakładu przyrodoleczniczego (łazienek) do 40 pomieszczeń.

1872 r. - Przekształcenie Domu Zdrojowego w dom zajezdny „Fortuna” z 34 pokojami.

1875 r. - Poprowadzenie linii kolejowej z Kłodzka do Międzylesia oraz wybudowanie tunelu kolejowego o dł. 360 m.

1875 r. - Powiększenie parku zdrojowego o okoliczne lasy, zaczęto urządzać park wschodni.

1876 r. - Wybudowanie poczty z telegrafem.

1875 - 1876 r. - Wybudowanie eleganckiego pensjonatu „Elisenhof” (obecne w ruinie sanatorium „Piast”).

15.II.1876 r. - Odkryto przy promenadzie nowe źródło wody mineralnej, które 11-go czerwca prof. Heinrich Robert Goeppert nazwał źródłem „Elizy” (obecnie „Kazimierz”), analiza wykazała zawartość żelaza 5 mgr.

1878 r. - Powiększono park zdrojowy, przedłużono dolną lipową promenadę.

Koniec XIX w. - Powstanie kilku nowych pensjonatów.

Koniec XIX w. - Zagospodarowanie wolnych terenów przez altanki, alejki, miejsca widokowe i ławki.

1880 r. - Przekształcenie kolumnady spacerowej w bazar.

1882 r. - Wybudowanie obok tunelu stacji kolejowej.

1883 r. – Dr Theodor Polek przeprowadza dokładną analizę chemiczną składu wód ze źródła „Emilia”.

1892 r. - W uzdrowisku osiada Polak, dr Zakrzewski.

1893 r. - Wzniesienie Kościoła Ewangelickiego ze środków fundacji „Związku Gustawa Adolfa i hrabiny von Richthofen”.

1896 r. - Z uzdrowiska odchodzi dr Zakrzewski a na jego miejsce z Poznania przyjeżdża dr Wojciech Grabowski.

30.VII.1897 r. - Długopole nawiedza mała powódź, która wyrządza niewielkie szkody.

1900 r. - Założono pierwszy w Prusach elektryczny zegar kwiatowy.

1903 r. - Wydano 7089 zabiegów.

1904 r. - Wydano 8410 zabiegów. 1870 osób przyjechało do Długopola.

1905 r. - Wydano 9571 kąpieli mineralnych. Do uzdrowiska przyjechało 2140 osób.

1906 r. - Do Długopola na kurację przybyło 2896 osób.

1909 r. - Odwiercenie kolejnego i najwydatniejszego źródła „Renata”.

1910 r. - Występy wiedeńskich aktorów w pierwszym na Śląsku Teatrze Plenerowym.

1938 r. - Wylewa Nysa Kłodzka podtapiając uzdrowisko.

1939-1945 r. - Uzdrowisko zawiesza działalność i zostaje przekwalifikowane na szpital wojskowy dla żołnierzy z frontu wschodniego.

10.V.1945 r. - Wyzwolenie Długopola przez Wojsko Radzieckie.

1945 r. - Zlokalizowanie w uzdrowisku strażnicy WOP-u.

1945 - 1947 r. - Długopole nosi nazwę Dłużewo.

1946 r. - Przyjazd pierwszych kuracjuszy i wznowienie działalności uzdrowiskowej (Długopole posiada 40 miejsc sanatoryjnych).

1956 r. - Zmiana profilu leczenia w Długopolu.

1958 - 64 r. - Odrestaurowanie i zmodernizowanie zakładu przyrodoleczniczego „Karol”, remont i rozbudowa sanatoriów.

10.V.1960 r. - Odsłonięcie głazu pamiątkowego z okazji 15. rocznicy wyzwolenia Długopola Zdroju przez Wojsko Radzieckie.

1962 r. - Pożar Sanatorium nr II (obecnie sanatorium „Mieszko”). Spłonął dach wraz z dzwonnicą kapliczną.

1964 r. – Zostaje rozebrana pijalnia nad źródłem „Emilia” i zastąpiona betonowym tarasem.

1965 - 70 r. - Poddano renowacji park zdrojowy.

1966 r. - Połączenie w jeden zespół administracyjno-organizacyjny Długopola z Lądkiem.

1986 r. - Powstaje Towarzystwo Miłośników Długopola Zdroju, zorganizowany został pierwszy Festyn Świętojański w ramach Dni Długopola.

1992 r. – Upadek Funduszu Wczasów Pracowniczych w Długopolu Zdroju.

6-7.VII.1997 r. - Powódź stulecia nawiedza Długopole wyrządzając wielkie szkody.

1999 r. - Wybudowanie nowej kładki na Nysie Kłodzkiej zniszczonej po powodzi.

3 - 24 VIII 2003 r. - w Długopolu Zdroju odbył się międzynarodowy plener rzeźbiarski „ART-EX”.










Uzdrowisko Lądek-Długopole S.A., ul. Wolności 4, 57-540 Lądek Zdrój
fax: 74 814 71 07, NIP 881-000-22-59; REGON 000288283
KRS 0000067163 Sąd Rejonowy dla Wrocławia - Fabrycznej we Wrocławiu IX Wydz. Gospodarczy KRS
Kapitał zakładowy Spółki (kapitał wpłacony): 10 020 000 zł